सुखिया : अबब, काय ढीग साठलेत रे बबुवा! ते उचलायचे काम अमीच घ्यायचे.
मुखिया : अबे सुखिया, हा कचरा उठवण्याचा काम तुला नाही मिळणार. ते काम ग्रामपंचायत आणि महारपालिका करतात.
सुखिया : पण, आता हे ढीग जरा जास्त नजर आते है. गल्ली-बोळात कचरा साठून राहिला आहे. घराघरासमोर तेचं विचारतो आहे भंगारसाठी.
मुखिया : कचर्यापासून बायोगॅस तयार करणार आहे सरकार. आता गॅसची टंचाई भासणार नाही. भंगार विसर.
सुखिया : हा कचरा तर रोजच्या रोज नेते ना गाडी. मग, अजून इथेच पडून आहे?
मुखिया : तुझं का लक्ष रे कचर्यावर?
सुखिया : ते आम्ही कचर्यातल्या वस्तू भंगारमदी देऊन चार पैसे मिळत है. इसलिये.
मुखिया : चार पैसे तुम्हीच मिळवा बाहेरून येऊन. आम्ही काय मख्खी मारायची.
सुखिया : मुखिया तू मख्खी मार नाही, तर अजून काही कर. मी नुसते विचारत आहे.
मुखिया : तू विचारत आहे; पण कचर्याला हात नाही, पायपण लावत नाही आहे.
सुखिया : मग, तुम्हीच नको म्हणते.
मुखिया : अरे कसं समजावू? अरे डुचक्या, मला म्हणायचंय... कचर्याला हात नाही पायपण लावायचा नाही या ठिकाणी. समजले?
सुखिया : सुका कचरा नेतो. बाकी कचर्याला पाय बी लावत नाही.
मुखिया : खबरदार. थांब महापालिकेलाच कळवतो. लय भिनभिनतोय कचर्याभोवती...
सुखिया : आता नाही भिन्न भिन्न नार. (समोरून कचरा टाकायला बायका येतात)
एक बाई : (चिडून) थोबाड फोडू काय रे तुझे! काय भिन्न भिन्न नार काय?
मुखिया : खा मार भिन्न भिन्न नारकडून.
सुखिया : भाभीजी मी काय नाय बोलत है. वो मुखिया ही बोलत है, वैसन हम बोलत है.
दुसरी बाई : (मोर्चा मुखियाकडे) हाच बोलला पहिला. मी ऐकले.
मुखिया : मी भिनभीननार असं म्हणालो.
तिसरी बाई : तेच ना. कचर्याभोवती भिन्न भिन्न नार? यालाच मारा पहिला.
मुखिया : हा कचरा घेऊन निघाला होता म्हणून म्हटलं काय भिनभिनतोस कचर्याभोवती?
चौथी बाई : खबरदार... हा सुखिया, तू आता भंगारासाठी कचरा न्यायचा नाही. जा निघ. खूप नोटा छापल्या तू. सरकारला छापू दे. म्हणजे सरकार आम्हाला उद्योगधंदे तरी मिळवून देईल.
