कमल : आलीस का गं सूनबाई, घड्याळात बघ जरा किती वाजले?
सूनबाई : तुम्हाला वेळेवर आठवण होते हो घड्याळाची; पण तुमचे काही वेळेवर कामच होत नाही घड्याळात पाहिल्याशिवाय...
कमल : घड्याळ तुझ्याच मनगटावर आहे. घरातील एक तरी घड्याळ दुरुस्त आहे का? म्हणून तुलाच विचारावे लागते.
सूनबाई : ते म्हणजे असे झाले, तुझे माझे जमेना आणि घड्याळात पाहिल्याशिवाय काही होईना. हा हा हा...
कमल : हसण्यावर घेऊ नको हो. कमल म्हणतात मला. सासू आहे तुझी. देशात-परदेशात अशी सासू शोधून सापडणार नाही.
सूनबाई : हो. जिल्हे आणि पंचायती बघा आधी. निघाल्या देशाचं बघायला. कितीही शिका, वेळा सांभाळा, पसारा आवरा, तरी तुम्हीच बरोबर. आम्ही चूक. घरची, जिल्ह्याची, तालुक्याची, सगळ्यांची मतं तुमच्याच बाजूने...
कमल : कमल म्हणतात मला. लक्षात ठेव.
सूनबाई : किती प्रचार कराल. सासू-सुनेची युती असेल तर घराचा, कुळाचा उद्धार होतो.
कमल : प्रचार करत नसते मी. माझ्या पक्षात अखंड घर आहे. तू जर नीट वागत नसशील तर काही नाही फरक पडत मला.
सूनबाई : अहो, सासुबाई राजकारण नका आणू मध्ये. माझ्याशिवाय कोण आहे हातभार लावायला आपल्या घराला. काय तो पसारा, नुसते घोटाळे करता तुम्ही...
कमल : मी असेन घोटाळेबाज. घरासाठी काम करताना होतात घोटाळे. तू काय घरावर नांगरच फिरवणार घोटाळे सावरते थांबा म्हणून. आली मोठी...
सूनबाई : नांगर तुम्ही लपवले आहे. तुम्ही केलेले घोटाळे निस्तरा. मला नका हाका मारू सारख्या, सूनबाई किती वाजले म्हणून?
कमल : जा घड्याळ घेऊन तुझे तिकडे. मी एकटी बस आहे माझ्या घराला. साधी वेळ विचारली तर अंगावर येतेय.
सूनबाई ः 12 वाजले. काय करणार विचारू? दिवे तर लावलेच आहेत, मेणबत्त्या पण लावलेत सगळीकडे. रिकामी ताटे. वाजवायची का या कँडल लाईटमध्ये? जेवण कुठे आहे?
कमल : ते खाते तुझे.
सूनबाई : माझे? सगळा घाट तुम्ही घातलात. सत्ता तुमच्या हाती. मी शिजवायचे, मी भरवायचे, छान हा सासुबाई. तुम्हाला जिल्ह्याची पंचाईत. घरची नाही.
कमल : किती गं हुशार तू. जा जरा बॉम्ब घेऊन ये. लावते...
सूनबाई : घ्या! तो पण मीच आणायचा का?
