बजा : रंगा तुतारी वाजवायची राह्यली बघ. काय ते गुण चांगले नाही मिळाले तुला.
रंगा : तुझी वाजली ना! बस
बजा : आम्ही वाजवत नसतो. आम्ही फुले उधळतो. हार-तुरे स्वीकारतो, देतो.
रंगा : उगाच काय खेचता राव गरिबाची. जा ना सरळ वाटेने.
बजा : वाटच वाकडी आहे तेला आम्ही काय सरळ करणार?
रंगा : मग तुम्ही चाला वाकड्या चाली.
बजा : दादा गेल्यापासून मजा नाही राहिली. काय मार्क नाही मिळत आता त्या ताईला. शिकवणारा दादा गेला, सगळा उत्साह गेला. परीक्षेत पास झाली; पण माझ्याइतके मार्क नाही भेटले. उगाच चढाओढ नुसती.
रंगा : तुमचा कोण हात धरणार? कॉपी करून पास होणार. अख्खे परीक्षा केंद्र हायजॅक केले तुम्ही. ताई लय हुशार आहे. परीक्षेची गरज नाही त्यांना. बिनपेपरच्या पास होतील. काय त्यात!
बजा : बरोबर आहे. टाईम, वेळ, काळ काही पाळत नाही. पेपर लिहायचा प्रश्नच येत नाही. उत्तरे तयार असतात मात्र त्यांची.
रंगा : त्या बाणाचा बोरू म्हणून वापर करतील पेपर लिहिताना.
बजा : आणि काय तुतारीचा दौत करतील?
रंगा : दौत लागत नाही त्यांना. त्यांचा बाण अचूक उत्तरावर जातो आपोआप.
बजा : आम्हीच येडे. परीक्षा केंद्र ताब्यात घेऊन पेपर लिहिला मार्क मिळवायला. यांचे मार्क पण आधीच तयार.
रंगा : आता बरोबर समजला तुम्ही. थोडक्यात! असो. तुझे काम फत्ते झाले ना? मग माझी नको वाट अडवू.
बजा : जा ना राजा... हो पुढे. चढाओढ तर होतच राहील. तूर्तास हो पुढे!
रंगा : हो, मागून खेचायला बरे तुम्हाला. आमचे यावेळी आमच्या पाठीकडेही लक्ष असेल. पाठ फिरली, तरी हे ध्यानात असूद्या...
बजा : तुम्ही फक्त स्वतःच्या पाठीची राखण करा. खूप कॉपी केलीत पाठ झाकून घ्या. आम्हाला दिसेल आणि तुमची उत्तरे फुटतील. पेपर आमचा सोपा होईल. हा हा हाऽऽऽ
रंगा : वाह! आयत्या पिठावर रांगोळी तुम्हीच काढावी; पण रांगोळीचे रंग आमच्याकडे आहेत.
बजा : आम्ही फुलांनी रंग भरू. नका तुतारी वाजवू...
रंगा : अहो, वाजून कशी चालेल? कोणाला येते वाजवता? पूर्वीपासून वागवत आलो म्हणून तुतारीचा मान.
बजा : वाजवा आता. काय बोलणार..!
