फेरीवाला : भाजी घ्या भाजी. ताजी ताजी भाजी. आजी, मावशी, काकू, भाजी घ्या. (येणाऱ्या-जाणाऱ्या स्त्रियांना)
शमा काकू : कशी आहे भाजी. हा भोपळा कसा दिला? (भोपळा हातात घेत)
फेरीवाला : त्याला नका हात लावू. फुटला तर घ्यावा लागेल. बाजूला व्हा.
शमा काकू : हे बरंय. आपणच बोलावता आणि भाजी नीट पारखून पण घेऊ देत नाहीत.
फेरीवाला : हे बघा बाजूला फळं पण आहेत. भोपळाच हवाय का?
शमा काकू : दर सांगा. मगच घेईन.
फेरीवाला : पन्नास रुपये पडतील. कमी करून देतो हवं तर.
शमा काकू : पंचेचाळीसला द्या. काय सांगावं! भ्रमाचा भोपळा असला तर?
फेरीवाला : तुम्ही नका घेऊ तो मग. दुसरी भाजी आहे इकडे. ती घ्या. मेथी आहे, वाल आहे.
शमा काकू : वाल वगैरे नको, भोपळाच हवाय. द्या तो.
फेरीवाला : हा घ्या. बाजूला शहाळे पण आहे, आताच आणले ताजे ताजे आहेत. देऊ का?
शमा काकू : आता शहाळे कशाला आणखी. बस झालं. द्या तो भोपळा इकडे. (तेवढ्यात शेजारच्या राधा काकू येतात.)
राधा काकू : अगं शमा, तू इकडे? भाजी बरी भेटली का? ओ फेरीवाले दादा, मला पाच फळं द्या.
फेरीवाला : घ्या, ती बघा तिकडे , चिकू, पेरू, काय हवं ते घ्या.
शमा काकू : फक्त फळं? भाजी नाही का घेणार? तू कशी काय बरं इतक्या सकाळी बाहेर पडलीस?
राधा काकू : मॉर्निंग वॉकला आमचे हे बाहेर पडले, फळं आणायला सांगायला विसरले, म्हणून मीच आले. यांना ज्यूस लागतो गं सकाळी आणि काय गं? भोपळा कशाला हवाय तुला?
शमा काकू : अगं, आमचं काल भांडण झालं, या भोपळ्यावरून. मला म्हटले भोपळा असता ना घरी तर तुझ्या लेकीकडे त्यात बसवून पाठवलं असतं, चार दिवस. म्हणून घेतला.
फेरीवाला : द्या तो भोपळा इकडे? पेट्रोल महाग झाले म्हणून पन्नास रुपयात तुम्हाला भोपळ्यातून पाठवणार का? दोन हजार रुपये पडतील या भोपळ्याचे. ठेवा तो. (फिरकी घेत, हसत)
राधा काकू : जोक आवडला हा? चल गं? भ्रमाचा भोपळा हवाय कशाला? भांडणं होतच असतात.
फेरीवाला : काकू-काकांना माझ्यातर्फे भेट द्या हा भोपळा आणि त्यांना पाठवा यातून लेकीकडे. हा हा.. (दोघीही हसत निघून जातात.)
