भाजीवाली : (टोपलीधारक. एका हमरस्त्यावर ) वांगी घ्या वांगी. शंभर रुपये किलो वांगी!
ग्राहक बाई : (पिशवीधारक बाई. हाताला धरलेले लहान लेकरू) ए भाजीवाली. थांब ना गं बाई. केव्हाची हाक देतेय. एक्स्प्रेस आहेस की काय धावायला.
भाजीवाली : (डोक्यावरची टोपली आवरत मागे वळते) एक्स्प्रेस काय असतंय ते. मराठीत बोला आणि नीट बोला... काय पाहिजे. टोपलीला हात लावा वाईच. लय जड झाली बघा टोपली.
ग्राहक बाई : अगं बाई. लेकरू आहे हाताशी. गाड्या येतात आजूबाजूला. राहुदे भाजी. चायनिज मनच्याव, खाऊ आजच्या दिवस. कोण खाणार वांगी मेली. (लेकरू खूश)
भाजीवाली : थांबा थांबा. काय पायजेल तुमास्नी. त्या कटड्यावर ठेवते टोपली. चला तिकडं. अहो ताजी वांगी हायत. मेली वांगी काय भरली वांगी करा. छान लागत्याल.
ग्राहक बाई : अगं बाई टोपली किती अस्वच्छ आहे ती. मी नाही घेणार भाजी तुझ्याकडून.
भाजीवाली : या कटड्यावर काय उपोषणासाठी आले. मगाशीच बोलायचा हुता. वांगी पडली ना टोपलीतून.
ग्राहक बाई : त्याला मी काय करू बाई. टोपली स्वच्छ आहे का तुझी भाजीची? मुंडे आलेत आता. स्वच्छता हवी. लोक आजारी पडत आहेत अशाने.
भाजीवाली : ते न खाता बी आजारी पडत्यात. मनच्याव च्यावम्याँव असलं खाणं खाल्ल्यावर काय हुनार दुसरं.
ग्राहक बाई : अगं नकोय मला भाजी आता. किती मार्केटिंग करशील त्या भाज्यांचं? किती माश्या घोंगावताहेत बघ त्या.
भाजीवाली : काय तुम्ही नको ती कारणं देतायसा. नको तर नको. माजी भाजी काय रस्त्यावर न्हाई आली.
ग्राहक बाई : अगं मला दुखवायचं नव्हतं तुला. दे किलोभर वांगी. जाऊदे. शंभराची नोट वाचवून कुठे जायचंय फॉरेनला. चांगली दे बघून.
भाजीवाली : (मोजमाप करत) हे घ्या ताई. एक कमी पडतंय वजनात. पैसं कमी द्या.
ग्राहक बाई : ते कुठे चुकले एखादे?
भाजीवाली : जाऊदे हो. एकाने काय बिघडलं. घेऊन टाका. स्वच्छ हाताने स्वयंपाक करा. धरा.
ग्राहक बाई : (आ वासून) हे घे शंभर आणि दे इकडे जेवढे आहेत तेवढे बस. धन्य आहे तुझी..!
