मंजिरी फडके
सुक्या मेव्यामध्ये अंजीराला विशेष स्थान आहे. ताजे अंजीर वाळवल्यानंतर त्यातील पोषक घटक अधिक संकेंद्रित होतात. तंतुमय पदार्थ, कॅल्शियम, पोटॅशियम, मॅग्नेशियम तसेच शरीराचे मुक्त रॅडिकल्सपासून संरक्षण करणारे घटक अंजीरामध्ये आढळतात. त्यामुळे मर्यादित प्रमाणात अंजीराचा आहारात समावेश करणे फायदेशीर ठरू शकते. विशेषतः दूध आणि अंजीर एकत्र घेतल्यास प्रथिने, कॅल्शियम, तंतुमय पदार्थ आणि कर्बोदके अशा विविध पोषक घटकांचा एकाच वेळी शरीराला पुरवठा होतो.
२ ते ३ सुके अंजीर स्वच्छ धुवून एक कप दुधामध्ये काही मिनिटे मंद आचेवर उकळावेत. दूध कोमट झाल्यानंतर अंजीरासह त्याचे सेवन करता येते. दुसरा पर्याय म्हणजे अंजीर रात्रभर भिजत ठेवून सकाळी दुधासोबत खाणे. अंजीरामध्ये नैसर्गिक साखर असल्यामुळे या दुधात वेगळी साखर किंवा मध घालण्याची आवश्यकता नसते.
सुक्या अंजीरामध्ये आहारातील फायबर चांगल्या प्रमाणात असतात. हे तंतू मल मऊ होण्यास आणि नियमित शौचास मदत करतात. त्यामुळे बद्धकोष्ठतेचा त्रास असणार्यांना योग्य प्रमाणात अंजीर उपयोगी ठरू शकते. मात्र त्यासोबत दिवसभर पुरेसे पाणी पिणेही आवश्यक आहे. एकाच वेळी जास्त अंजीर खाल्ल्यास काही जणांना पोट फुगणे किंवा वायूचा त्रास होऊ शकतो.
दूध हे कॅल्शियम आणि प्रथिनांचा उत्तम स्रोत आहे, तर अंजीरामध्ये कॅल्शियमसह मॅग्नेशियम आणि पोटॅशियमसारखी खनिजे असतात. त्यामुळे अंजीर आणि दूध यांचा संतुलित आहारातील समावेश हाडे आणि दातांच्या आरोग्यासाठी पोषक ठरतो. अशक्तपणा जाणवणार्या किंवा वजन वाढविण्याचा प्रयत्न करणार्या व्यक्तींना संतुलित आहाराचा भाग म्हणून ते उपयोगी पडू शकते. सुक्या अंजीरामध्ये नैसर्गिक साखर आणि कर्बोदके केंद्रित स्वरूपात असतात. त्यामुळे मधुमेह असणार्यांनी अंजीर पूर्णपणे टाळण्याची आवश्यकता प्रत्येक वेळी नसली, तरी किती अंजीर खावे याकडे विशेष लक्ष द्यावे.
