Anirudha Sankpal
सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ । ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ||
अपयशाची भीती ही माणसाच्या प्रगतीतील सर्वात मोठी बेडी असून, ती आपल्याला आपली खरी क्षमता ओळखण्यापासून रोखते.
हार मिळणे वाईट नाही, पण हारण्याच्या भीतीपोटी प्रयत्नच न करणे हा सर्वात मोठा पराभव आहे.
सुख-दु:ख, लाभ-हानी आणि जय-पराजय या सर्वांकडे समान भावाने पाहणारा माणूसच जीवनात स्थिर राहू शकतो.
जेव्हा आपण केवळ 'रिझल्ट'चा विचार करतो, तेव्हा मनावर ताण येतो; मात्र 'कर्तव्यावर' लक्ष केंद्रित केल्यास कामाचा दर्जा सुधारतो.
'लोक काय म्हणतील' हा विचार सोडून जो आपला धर्म आणि कर्तव्य पार पाडतो, त्याला कधीही पाप लागत नाही.
अपयश ही शेवटची पायरी नसून ती एक शिकवण आहे; महान लोक एकतर जिंकतात किंवा अनुभवातून काहीतरी शिकतात.
धैर्य म्हणजे भीतीचा अभाव नव्हे, तर भीती वाटत असूनही कर्तव्यासाठी पुढे पाऊल टाकणे होय.
मैदानात हरलेला माणूस पुन्हा जिंकू शकतो, पण मनातून हारलेला माणूस कधीही यशस्वी होऊ शकत नाही.