पुढारी वृत्तसेवा
बैठे काम (Sedentary behavior) ही आधुनिक जीवनशैलीतील एक मोठी समस्या बनली आहे.
दीर्घकाळ बसून राहिल्याने शरीरातील 'लिपीड लायपेज' (Lipid Lipase) या एन्झाईमची पातळी कमी होते, ज्यामुळे रक्तातील चरबी आणि साखरेचे विघटन करण्याची शरीराची क्षमता मंदावते.
शारीरिक हालचाल नसल्यामुळे पेशींची इन्सुलिनला प्रतिसाद देण्याची क्षमता कमी होते, परिणामी 'टाइप २ मधुमेहाचा' (Type 2 Diabetes) धोका लक्षणीयरीत्या वाढतो.
सातत्याने बसून राहिल्यामुळे रक्तवाहिन्यांमध्ये लवचिकता कमी होते आणि एंडोथेलियल फंक्शन (Endothelial function) बिघडते, ज्यामुळे उच्च रक्तदाब आणि हृदयविकाराची शक्यता बळावते.
सतत एकाच स्थितीत बसल्याने पाठीच्या कण्यातील चकतींवर (Intervertebral discs) अतिरिक्त ताण येतो, ज्यामुळे 'डिस्क हर्निअशन' आणि तीव्र पाठदुखीचे विकार उद्भवतात.
शरीराची हालचाल थांबल्याने लिम्फॅटिक सिस्टीममधील प्रवाह मंदावतो, ज्यामुळे शरीरातील विषारी घटक (Toxins) बाहेर टाकण्याच्या प्रक्रियेत अडथळा येतो.
दीर्घकाळ निष्क्रियतेमुळे मांड्या आणि नितंबांचे स्नायू (Gluteal muscles) कमकुवत होतात, ज्याचा थेट परिणाम शरीराच्या पोश्चरवर आणि संतुलनावर होतो.
बैठी जीवनशैली मेंदूतील 'न्यूरोट्रॉफिक फॅक्टर्स' (Neurotrophic factors) कमी करते, ज्यामुळे नैराश्य (Depression) आणि चिंतेचे प्रमाण वाढू शकते.
व्यायामाच्या अभावामुळे शरीरात 'C-reactive protein' सारख्या दाहक घटकांची पातळी वाढते, ज्यामुळे भविष्यात कर्करोगासारख्या गंभीर आजारांचा धोका संभवतो.