सुशांत : प्रशांत, फटाक्यांवर बंदी आली रे... आता आपली मोठी पंचाईत झाली. आमच्या गल्लीतले दादा रात्री १२ वाजता फटाके उडवायचे. शेजारचे गणुकाका दचकून जागा व्हायचे.
प्रशांत : होय, नाहीतर काय... अर्ध्या तासाने समजायचे गल्लीत दादांचा वाढदिवस होता ते. शेजारी-पाजारी कोण आहे, ते फटाके का उडवत आहेत, हे माहीत नसायचे
सुशांत : आमचीच गोष्ट घे. आम्ही दिवाळीला रात्री १२ वाजता काय, पहाटे ३ वाजता मोठा बॉम्ब लावून शांतता भंग करायचो. लांब कशाला एखाद्याला मुलगा झाला तरी किमान हजाराची फटाक्यांची माळ लावून आनंद व्यक्त केला जायचा.
प्रशांत : शेजारी-पाजाऱ्यांना फटाक्यांच्या आवाजानंतर कळायची बातमी. ते मग ओरडून सांगायचे इतरांना... काय घडलं ते...
सुशांत : परवाची गोष्ट... वडणगेकरांच्या बेबीताईंच्या मुलाच्या मुलाला मुलगा झाला. लावली हजाराची माळ. त्या आधी एसएससीला बेबीताईंच्या घरात ७५ टक्के मार्क मिळालेले कुणाला तरी... तेव्हा तर दहा हजारांची माळ लावली होती.
प्रशांत : फटाके लावायला कुणाची परवानगी लागत नाही. पण, आता बंदी येणार. नाहीतर या आधी आजारी माणूस बघायचो नाही, दुःखी माणूस बघायचो नाही... सर्रास सगळीकडे मोठ्या आवाजात फटाके लावले जायचे.
सुशांत : निवडणुकीच्या वेळी तर विचारूच नकोस. प्रचारफेरीच्या पुढे मोटारसायकलीवर मागे बसून फटाक्यांची पेटती माळ गाडीवरून फिरवून वाजवायचो. आता मोठी पंचाईत झाली रे...
प्रशांत : फटाके वाजवण्यावर बंदी आली त्यामुळे मन मानेल तसे फटाके वाजवता येणार नाहीत.
सुशांत : आता काही लोकांना शांततेची, सुखाची झोप लागेल यात शंका नाही. आवाजाचे प्रदूषण थांबेल आणि फटाक्यांचे तुकडेही होणार नाहीत रस्ताभर...
प्रशांत : लहान मुलांनाही जपावे लागायचे फटाक्यांपासून. एकदा आमच्या भाच्याने बॉम्बमधील दारू काढली होती सगळी पेपरवर आणि त्याला उदबत्ती लावली. उडाला भडका.
सुशांत : मग?
प्रशांत : त्या दारूचा स्फोट होऊन भाच्याची बोटे जळाली. तेव्हापासून त्याने फटाक्यांचा धसका घेतला...
सुशांत : मग बंदी आले ते ठीकच झाले... पण, जास्त काळ टिकेल असे वाटत नाही...
प्रशांत : तेही आहेच!