भाऊसाहेब : गणपतराव, आज तुमच्या घरी पाणी आलं का?
गणपतराव : नाही हो! आज येणार नाही. काल आलं होतं ना!
भाऊसाहेब : पाण्यालाही दिवसाआड सुट्टी मिळते; पण आपल्याला तर रोज अंघोळ करावी लागते!
गणपतराव : अहो, अंघोळीवर थोडीच बंदी घातलीय!
भाऊसाहेब : कालच्या पाण्यात भांडी घासली, कपडे धुतले, स्वयंपाक केला.
गणपतराव : आणि अंघोळ?
भाऊसाहेब : नाही! बायको म्हणाली, उद्या करा. पाणी वाचवा!
गणपतराव : वा! म्हणजे आता घरात स्वच्छतेपेक्षा जलसंधारणाला महत्त्व आलंय! मी तर पाण्याचा हिशेब वहीत लिहून ठेवतो.
भाऊसाहेब : कशाला?
गणपतराव : पुढच्या पावसाळ्यापर्यंत किती पाणी पुरेल, याचा अंदाज घ्यायला!
भाऊसाहेब : मग किती दिवस पुरणार?
गणपतराव : पुरेल; पण घरातल्या माणसांच्या अंघोळीचा हिशेब काही जुळत नाही.
भाऊसाहेब : खरंय! काल नातू म्हणाला, पोहायला शिकायचंय! मी म्हटलं, बाळा, आधी बादलीत पाय भिजवायला शिक. पोहण्याचा विचार पुढच्या पावसाळ्यात करू!
गणपतराव : (हसत) अहो, आमचा नातू पाण्याचा नळ म्हणाला, आजोबा, नळातून पाणी येत नाही, मग हा नळ बंद का करायचा?
भाऊसाहेब : लहान मुलांच्या प्रश्नांना उत्तरं देण्यापेक्षा दुष्काळाला उत्तर शोधणं सोपं आहे.
गणपतराव : पण, पाणी वाचवायचं कसं?
भाऊसाहेब : सोपं आहे! दात घासताना नळ बंद, भांडी घासताना पाणी जपून, गळती असेल, तर ताबडतोब दुरुस्ती आणि पावसाचं पाणी साठवण्याची सोय!
गणपतराव : सोसायटीच्या अध्यक्षांनी काल सभा घेतली. म्हणाले, प्रत्येक थेंब जपून वापरा!
भाऊसाहेब : छानच!
गणपतराव : हो! पण, भाषण झाल्यावर हात धुवायला नळ पूर्ण उघडा ठेवला होता.
भाऊसाहेब : (डोक्याला हात ) म्हणजे पाणी कमी पडतं ते फक्त आभाळामुळे नाही, तर काही लोकांच्या सवयींमुळेही!
गणपतराव : खरंय! पाऊस कधी पडेल हे आपल्या हातात नाही; पण पडलेल्या पाण्याचा थेंब न् थेंब जपणं आपल्या हातात आहे.
भाऊसाहेब : अगदी बरोबर! आजपासून पाणी जपून वापरायचं आणि पावसाचं पाणी साठवायची सोय करायची.
गणपतराव : हो! कारण, पुढच्या पावसाळ्यापर्यंत पाणी पुरवायचं असेल, तर आजच शहाणं व्हायला हवं!