राहुल: माँ, शाळेत असताना एक कविता शिकलो होतो...
थोर महात्मे होऊन गेले,
चरित्रे त्यांची पाहा जरा,
आपण त्यांच्या समान व्हावे,
हाच सापडे बोध खरा...
सोनिया माँ: छान बाळा! पण, चरित्रे वाचताना एक लक्षात ठेव. महान माणसांना काही लोकांनी विरोध केलेला असतो.
राहुल: माँ, 'जर्नी ऑफ लव्ह'मध्येही असे काही विरोधक असतीलच ना? एकेकाळी विदेशी म्हणणारे आज चरित्राचे चाहते झालेत! एका रात्रीत लाखभर प्रती खपल्या.
प्रियांका: कालपर्यंत ज्यांना मम्मीच्या नावाची ॲलर्जी होती, त्यांना आज मम्मीच्या चरित्राचा सुगंध येतोय!
सोनिया माँ : अगं, राजकारणात काही गोष्टी विसरायच्या असतात; पण कोण काय बोललं होतं, हे मात्र लक्षात ठेवायचं असतं.
राहुल : म्हणजे शरदरावांनी तुम्हाला विदेशी म्हटले, ते विसरायचे नाही?
सोनिया माँ : नाही बाळा. पण आता ते स्वतःच त्यांच्या पक्षात एका गटासाठी परके झालेत. काळ कसा बदलतो पाहिलंस?
प्रियांका: राजकारणात कुणाला कायमचं घराबाहेर काढू नये. उद्या त्याच्यासोबतच व्यासपीठ शेअर करावं लागलं तर?
राहुल: पण माँ, ज्यांनी तुमच्यावर टीका केली, तेच स्तुती करत असतील, तर
सोनिया माँ: त्यांची गरज समजून घ्यायची!
प्रियांका: परवा मोर्चात सुप्रियाताई माझ्यासोबत छान बोलत होत्या.
पुत्र राहुल: तू पंतप्रधानपदाची संधी नाकारलीत.
सोनिया माँ: हो बाळा. काही पदं नाकारल्यावर जास्त मोठी होतात!
प्रियांका : आणि काही पदं मिळवण्यासाठी आधी पक्ष फोडावा लागतो!
राहुल : ज्यांनी काल तुम्हाला विदेशी म्हटलं, ते आज तुमचं गुणगान गात असतील, तर त्यांना काय म्हणायचं?
सोनिया माँ : त्यांना काही म्हणायचं नाही. फक्त त्यांच्या जुन्या भाषणांच्या सीडी जपून ठेवायच्या!
राहुल : हे पटलं...