रिमा : मला पैठणी खूप आवडते; पण तुम्ही सगळ्यांनी आधीच ड्रेस कोड ठरवलात पार्टीचा.
अंजली : किटी पार्टीत पैठणी कोण नेसतात? वेडी आहेस का जरा?
गीता : अगं रिमाकडे पैठण्या छान आहेत विकण्यासाठी! म्हणून कौतुक करतेय पैठणीचं. जिकडे जाते तिकडे मार्केटिंग.
रिमा : का गं बाई? का करू नये मार्केटिंग? आहे स्टॉक माझ्याकडे. त्यात काय झालं!
अंजली : अगं मग असं सांगायचं, माझ्याकडे पैठण्या आहेत विकायला. हव्या असतील तर घ्या.
रिमा : विक्रीसाठी आणल्या सणासुदीला. तुम्ही सगळ्या नको तिथे फाटे फोडता. किटी पार्टी फक्त एन्जॉय करण्यासाठी असते का?
गीता : चुकलं बाई माझं. मी पण सांगायला हवं होतं, माझ्याकडे कॉस्मेटिक्स आहेत वेगवेगळ्या ब्रँडचे. घ्या बाई सणासुदीला माझ्याकडून हवं तर.
अंजली : ए खरंच का? मग आणलीस का सोबत सँपलसाठी. दाखव ना सगळ्या यायच्या आधी. नंतर नीट चुज नाही करता येणार.
रिमा : बघा मार्केटिंग कोण करतंय आता. माझं नाव पुढे करून हिने खपवल्या पण लिपस्टिक, पावडर.
गीता : अगं अजून बोलतोय आम्ही. कुठे काही खपवलय. माझ्याकडे ब्रँडेड कपडे पण आहेत युरोपातून आणलेले विकायला. ते अजून बोलले होते का मी?
अंजली : काय गं! इतकी कशी स्मार्ट तू? मस्त. मी घरी येते तुझ्या. मला दाखवशील?
रिमा : तसं तर मलाही पहायचंय; पण मुद्दा भरकटला. मुद्दा हा आहे, मार्केटिंग कोण करत आहे? मी की गीता ते सांग आधी?
अंजली : गीता फक्त ओघाने बोलली. मार्केटिंगला तू चालू केले असे म्हणायला हरकत नाही; पण असू दे. मी पैठणी पण घेणार आहे गौराईसाठी. दोघींकडे येणार मी चहाला. चालेल?
गीता : चालेल काय? पळेल. नक्की ये.
रिमा : आधी माझ्याकडे ये. मार्केटिंगला मी चालू केलं. (उपहासाने)
अंजली : हो गं बाई. नक्की.
गीता : पैठणी तर महाराष्ट्राची शान आहे; पण एडिट करून जॉर्जिया मेलोनीला हिने पैठणीत बसवलं. किती हा मार्केटिंगचा अतिरेक. हा हा... पण छान दिसत होती जॉर्जिया पैठणीत.
रिमा : तू कार्टून दिसशील नको घेऊ. त्याला पैसे पडतात.
गीता : मी पण घेऊनच दाखवते पैठणी बघच तू. माझ्यावर खुलून दिसते पैठणी जॉर्जियापेक्षा. पार्टीनंतर तुझ्याकडे येणारच आहे पैठणी घ्यायला. चला गं. लवकर आटोपून घेऊ किटी!