एका सिनेमा अभिनेत्याचा कौटुंबिक वाद विकोपाला जातो. बराच काळ लोटतो, एक दिवस अभिनेत्याचे चित्रपटातून राजकारणाच्या पटावर पदार्पण होते. डायरेक्ट विजयच! एक दिवस कोर्टाची सुनावणी..!
न्यायाधीश : (तुरळक शांततेत व्यत्यय आणत सवयीप्रमाणे हातोडा आपटत) ऑर्डर ऑर्डर! पत्नीच्या वकिलांनी प्रश्न विचारावेत.
पत्नीचे वकील : (अभिनेत्याला) प्रश्न असा आहे की, मिस्टर अजय, आपण मंत्री झाल्यावर आपल्याला या घरगुती समस्येकडे कसे पाहावे वाटते?
अभिनेता : छान वाटते. आपला प्रश्न सुटला असं वाटतंय.
पत्नीचे वकील : (अभिनेत्याच्या कानाशी पुटपुटत) तेवढा खरच आमचा पण प्रश्न सोडवा की! आम्हाला न्यायाधीश व्हायचंय. नीट अभ्यास करतो; पण शिफारस लागेल ना!
अभिनेता : (वकिलांच्या कानाशी हळू आवाजात) फक्त अभ्यास करून आयक्यू समजत नाही. नीट तयारी करा प्रश्नांची!
विचारा.
पत्नीचे वकील : हा हा... तर मला असं म्हणायचंय मिस्टर अजय, आपण तयार आहात का समझोता करण्यासाठी. आमचे पक्षकार विनंतीवजा इशारा देत आहेत की, समेट झाला पाहिजे.
अभिनेता : मंजूर आहे; पण हा सिनेमा नाही. धिस इज रिअल कोर्ट. यापुढे पूर्व दिशा ही पूर्वच असणार आहे.
पत्नी : पूर्व दिशा उत्तरेला असेल, तरीही आम्हाला मान्य आहे. कारण, आपण मंत्री झालात. त्यामुळे सर्व दिशा सारख्याच वाटत आहेत.
अभिनेता : ठीक आहे; पण चित्रपट सोडला, तरी आम्ही डायलॉग सोडणार नाही. ते ऐकावे लागतील.
पत्नी : ते डायलॉग आता सर्वांना पाठ आहेत. सवय झालीय. चालेल.
अभिनेता : वकील साहेब, भाषण चांगलं पाठ करून घेतलात; पण आम्ही यांची जुनी भाषणं विसरलेलो नाही. ती आम्ही यापुढे ऐकून घेणार नाही. सांगा त्यांना.
अभिनेत्याचे वकील : (भांडणाची ऑडिओ रेकॉर्ड कोर्टमध्ये सादर करतात.) याच्याबद्दल बोलत होता ना?
पत्नी : हे पूर्वीचं निघणार असेल, तर आम्ही पूर्वीच्यासारखं वागू. सूर्यास्त झाला की, लोक आणि सूर्य पूर्वेकडे नाही, तर पश्चिमेकडे पाहतात.
अभिनेता : शब्दांच्या कोट्या बघा. आम्ही वाल्याचा वाल्मिकी झालो, तर आपल्याला वाली राहणार नाही.
न्यायाधीश : (हातोडा आपटत) जावा घरी. ही केस इथेच संपली. कोर्ट घरी भांडण्यास दोघांना परवानगी देत आहे. विजयी भव! (न्यायाधीश घाम टिपत निघून जातात.)