Wed, Nov 21, 2018 22:05



होमपेज › Youthworld › पागल पपी लव्ह      

पागल पपी लव्ह      

Published On: Jul 09 2018 12:38PM | Last Updated: Jul 08 2018 8:04PM



दहावीतून अकरावीत जाणार्‍या युवक -युवतीमध्ये कॉलेज लाईफची धुंदी असते. या धुंदीत अनेक चुका होत असतात. पपी लव्ह हा त्यातीलच प्रकार.  यामुळे अनेकांचे आयुष्य नकळत उद्ध्वस्त होते. हे कसे होते आणि हे थांबण्यासाठी नेमका काय विचार करावा, याचा उहापोह.

‘केमिकल लोच्या’मुळे होते प्रेम 

प्रेमाचा थांगपत्ता अजून तरी वैद्यक विज्ञानाला लागलेला नाही. प्रेमात आपलेपणाची भावना ही व्हासोप्रेसीन आणि ऑक्सिटोसीनची देण आहे, तर कामभावना मुख्यत्वे टेस्टॉस्टेरॉनची. शिवाय धडधड, हुरहूर, झोप उडणे  ही सगळी डोपामीन, कॉर्टीसोल या रसायनांची किमया आहे. आपल्याला आजवर अशी अत्यंत जुजबी माहिती आहे. एखादा माणूस प्रेमात पडताना त्याच्या मनात, मेंदूत, नेमका काय ‘केमिकल लोच्या’ होतो ते अजून माहीत नाही.

पी लव्ह म्हणजे कोवळ्या  वयातलं प्रेम. यात एखादी कविता, सिनेमातला एखादा प्रसंग, एखादं गाणं हे कॅटॅलिस्ट म्हणून काम करतात; आणि मग घडतं हे नखशिखांत प्रेमात पडणं. याला काहीही बंधन नसतं, कसलीही मर्यादा नसते. आकंठ प्रेमात बुडून, आकंठ तृप्ततेची वाट बघणं हे या प्रेमाचं लक्षण. अगदी चौदाव्या, सोळाव्या वर्षी हे प्रेम घडतं. सहसा आपल्यापेक्षा वयानं, कर्तृत्वानं खूप मोठ्या व्यक्तीबद्दल ही भावना असते. कधी ही व्यक्ती कोणी प्रसिध्द नट, खेळाडू वगैरे असते किंवा कधी वरील वर्गातला एखादा देखणा मुलगा. कधी-कधी वर्गातील शिक्षकांवरही प्रेम बसतं. मोठेपणी या सगळ्या आठवणींनी अगदी गुदगुल्या होतात. मनसोक्त हसूही येतं, स्वत:च्या बावळटपणाचं, निरागसतेचं. बरेचदा या पहिल्या-वहिल्या प्रेमात काही दिवस गटांगळ्या खाल्यावर व्यवहाराची जाणीव होते; आणि ही प्रेमवीर व्यक्ती सावरते. 
कधी- कधी आपल्या बरोबरीच्या व्यक्तीवरही प्रेम बसतं.

त्या व्यक्तीच्या एखाद्याच गुणावर भाळून हा क्रश सुरू होतो. कोणी मुलगा फुटबॉल खेळताना काय सुरेख गोल करतो म्हणून मुली मागे लागतात तर एखादी मुलगी बटा काय दिलखेचक उडवते, हे बघून, ‘एकही अदा पे फिदा’ होऊन, मुलं तिच्या मागे पागल होतात. पण एखाद्या क्षेत्रातली ही चमक आयुष्यभरासाठी पुरणारी नसते. आयुष्य म्हणजे नुसतंच  फुटबॉल किंवा बटा मागे सारणं नव्हे. आयुष्यभरासाठीचा जोडीदार निवडायचा तर त्याचे इतरही गुण-अवगुण पारखायला हवेत. आयुष्यातल्या खाचखळग्यांवर प्रवास करताना साथही तशीच समर्थ आणि समंजस, सच्ची आणि सहजप्राप्य हवी.

अशा नव्या नव्हाळीच्या प्रेमाची काही लक्षणे आहेत. चोवीस तास त्याच व्यक्तीच्या विचारांनी मन व्यापून जाणे, कितीही भेटले, बोलले तरी कमी वाटणे, त्याच्याबद्दल कोणी काही वाईट बोलले तर पूर्ण दुर्लक्ष करणे, विलक्षण शारीरिक ओढ वाटणे, त्या व्यक्तीच्या संपूर्ण व्यक्तिमत्वाचा विचार करण्याऐवजी निव्वळ सद‍्गुणच पाहणे, आपल्याबद्दल त्या व्यक्तीला काय वाटते हे मुळी डोक्यातच न येणे... तमाम कवींनी आणि कितीतरी सिने-गीतकारांनी या भावना कितीतरी सुरेख आणि कितीतरी समर्पक शब्दांत गुंफल्या आहेत. 

मतभेद म्हणजे मनभेद नाही. खरे तर कोणी आदर्श व्यक्ती  सापडते  म्हणून आपण प्रेमात पडत नाही, तर आहे त्या, आहे तशा  व्यक्तीतल्या उणीवांवर पांघरूण घालायला शिकत आपण प्रेमात पडतो. पपी लव्हमध्ये उणीवा मुळी दिसतच नाहीत. दुसर्‍याचा विचार नसतो. आपण ग्रेट आणि आपले प्रेम तर लय ग्रेट असा सगळा प्रकार. त्यामुळे बरेचदा हे लव्ह एकतर्फी असते. पण प्रेमभावना ही एकतर्फी असून उपयोग नाही. असं प्रेम हे वेडगळपणाचं आहे हे आसपासच्या व्यक्तींना दिसत असतं. पण प्रेमात असलेली व्यक्ती मात्र हे मान्य करायला तयार नसते. अशाच वेळी ‘क्रश’, ‘पपी लव्ह’ वगैरे नावाचा काही प्रकार असतो हे लक्षात आणून देणे गरजेचे असते. तुला जे होतंय ते म्हणजे क्रश किंवा पपी लव्ह नाही ना?, असं तपासून बघायचा आग्रह जवळच्या मैत्रिणींनीच धरावा लागतो. अशी प्रेम भावना कितीही सच्ची असली तरी अव्यवहार्य असल्याची जाणीव मग हळूहळू होऊ लागते आणि यातून बाहेर पडलं जातं. 

असं समजलं जातं की ही प्रेमभावना ही  भावी नात्याची जणू रंगीत तालीम असते. खराखुरा, व्यवहार्य असा  जोडीदार मिळाला की  हा प्रेमज्वर उतरतो. बरेचदा हे अव्यक्त प्रेम मूकच रहातं. पण क्वचित असे बचपन के प्रेमी, उतारवयात अवचित भेटतात, परिस्थिती अनुकूल असेल तर लग्न वगैरेही करतात.    

- गणेश कांबळे, सांगली